Je hebt ervan gehoord.
Je hebt erover gelezen.

Je weet uit kranten en van tv dat er mensen zijn die het bericht ontvangen een ongeneeslijke ziekte te hebben.
Tot nu toe wist je niet hoe dit voelde.
Je kon er alleen maar naar raden.
Eerst al die onderzoeken, het bloedprikken, de drankjes, de pillen, de foto’s.
Tientallen foto’s, de scan, de uitslag van de testen.
De boodschap komt aan als een klap in je gezicht. Als je het niet had verwacht is de boodschap des te schrijnender.
Had je het wel verwacht dan toch ontneemt het je alle hoop.
En als je het niet gelooft, ervan uitgaat dat ze je dossiers hebben verwisseld met een ander – je voelt je immers niet ziek, laat dan voor de zekerheid een tweede onderzoek doen. Als de uitslag ervan hetzelfde is dan kun je er zeker van zijn dat er een ongeneeslijke ziekte is geconstateerd.

Je bent nu een van hen van wie je had gehoord, over wie je had gelezen. Je behoort nu ook tot hen die het bericht hebben ontvangen dat ze binnen een afzienbare tijd dood zullen gaan.
De boodschap, de definitieve mededeling dat alles wat je hebt geprobeerd, alles wat je hebt ondernomen, wat je hebt gehoopt, waar je voor hebt gebeden, waar je voor gevochten hebt of wat je nooit had verwacht is een zekerheid geworden.
Je weet nu hoe het er voor staat. Er is niets meer te doen om je beter te maken. Je bent in de zogenoemde palliatieve fase terecht gekomen.
Alle behandelingen, therapieën, medicijnen, diëten die aan je worden voorgesteld zijn om je leven te veraangenamen.

En ook al val je morgen niet dood neer, en misschien zelfs niet binnen één jaar of drie jaar of vijf jaar; de uitslag is onomwonden en onomkeerbaar – je zult sterven aan de gevolgen van de ziekte die nu in je leeft.

Vraag het de apotheker:

Ik heb een droge mond, met korstjes, hoe verzorg ik mijn mond het beste? ..….meer….

Heb jij een vraag?.. Stel hem hier…..