De ketting met de kiezeltjes

Ik kwam al een tijdje bij Leo, een man met een hersentumor, die in een rolstoel zat. Op goede dagen gingen we altijd naar buiten om een stukje te wandelen langs de dijk of door het dorp. Het was vandaag een goede dag en Leo vertelde mij dat zijn vrouw binnenkort jarig was.
“Ze doet altijd zoveel voor mij en de kinderen en het is zo’n flinke vrouw. Ik zou haar graag iets moois willen geven”.
Ik vroeg Leo waar hij aan zat te denken.
Hij had werkelijk geen idee.
“Dan zit er maar één ding op”, zei ik. “We gaan naar de stad op onderzoek uit. Daar zijn veel winkels en vinden we vast iets leuks”.
Leo was al in geen jaren in de stad geweest maar het idee stond hem wel aan.
Zo gezegd zo gedaan. Anderhalf uur later stonden we in dé winkelstraat van de stad. Ik merkte al snel dat je als duwer ( bestuurder) van een rolstoel sterk en handig moet zijn om al die smalle winkeltjes in te komen en niet geheel onbelangrijk, de obstakels in die winkeltjes te ontwijken!
Ik duwde Leo op een goed moment een bijouterie winkeltje in. In het midden stonden allemaal draairekjes met kettingen en armbandjes eraan en rechts van ons, tegen de muur, nog meer pracht en praal. De rolstoel paste er maar net tussen. Heel langzaam en behoedzaam duwde ik Leo door het gangpad. Hij keek zijn ogen uit! “Niet te snel rijden”, commandeerde hij.
Ik voelde mij enigszins opgelaten omdat niemand ons meer kon passeren.
Aan het einde van het gangpad kon ik Leo nog net om een standaard met kettingen heen draaien om vervolgens via het linkerpad weer retour de winkel uit te gaan. Hier lagen en hingen aan de raamzijde nog meer kettingen in vitrines gedrapeerd.
Plots riep Leo: “Hoooo”.
Hij zag een ketting met hieraan vrij grove kiezelsteentjes in de kleuren wit en grijs.
“Hoe vind je die?” vroeg hij mij.
Verguld keek hij achterom en aan zijn gezicht kon ik zien dat hij de ketting prachtig vond!
“Echt iets voor Ireen!”riep hij.
De winkeljuffrouw had ons de hele tijd goed in de gaten gehouden en kwam nu bij ons staan. Ze vroeg of we enige hulp nodig hadden. Dat hadden we en Leo vroeg de ketting met de kiezeltjes uit de vitrine te halen. Mevrouw pakte de ketting en gaf hem aan mij. Ik gaf hem aan Leo die hem grondig bekeek en betaste.
“Hij is voor zijn vrouw”, verklaarde ik de winkeljuffrouw die het even niet begreep.
Leo kocht de kiezelketting.
En zo kwamen we terug uit de stad. Glunderend bekeek Leo het mooi ingepakte cadeautje en vroeg mij het te verstoppen in de gangkast.
Op de verjaardag van Ireen vroeg Leo bij het ontbijt of ze even in de gangkast wilde kijken of daar iets voor haar lag.
Er volgde haar een enorme verrassing. In geen jaren had Leo een cadeautje voor haar gekocht, simpelweg omdat hij dit niet zonder hulp kon. Nu was hij zonder dat Ireen het wist de stad ingegaan… !
Of ze de ketting nou echt mooi vond of niet, ze wilde hem geenszins ruilen. Ze vroeg wel tien keer aan Leo waar en hoe hij de ketting had gekocht. En zoals iedere kerel vertelde hij keer op keer trots het verhaal aan zijn vrouw en dat hij de ketting zelf had uitgezocht.
Leo is inmiddels al naar de overzijde, maar Ireen draagt de ketting nog regelmatig en met heel veel liefde!

www.fijndatjedrbent.nl

Print PDF

Een vooruitziende blik

Ik kwam al een tijdje bij Els, een vrouw met een hersentumor in een vergevorderd stadium.
Tijdens het scrabbelen, wat we altijd deden, vroeg ze me een keer wat ik zoal in mijn vrije tijd deed. Ik vertelde haar dat ik bezig was met het mee organiseren van een muziek evenement waarbij Karin Bloemen zou optreden.
Het zou pas in juni zijn en nu was het januari.
Els reageerde blij verrast en vertelde dat haar beste vriendin een groot fan van la Bloemen was.
“Wat zou het leuk zijn om haar en haar man, als dank voor alles wat ze voor me heeft gedaan, te trakteren op twee kaartjes voor dat muziekevenement”, zei ze.
Ik vertelde haar dat de kaartjes nog niet besteld konden worden, dat dit pas in april zou kunnen.
Er kon nog van alles mis gaan…
“Dan ben ik er niet meer”, zei ze bedroefd. “En mijn man vergeet dit soort dingen altijd te regelen, ook al zegt hij straks van niet.”
Ze zuchtte en keek weer naar het scrabbelbord om een nieuw woord te verzinnen.
“Ik kan in april wel even een reminder in de bus gooien in de vorm van een briefje,” reageerde ik enthousiast. “Dan zet ik daarop dat het een idee van jou was, en dat hij je beste vriendin met haar man moet uitnodigen voor Karin Bloemen.”
Dat vond ze een pracht idee!
En zo geschiedde.
Els overleed in februari en ik gooide eind april een briefje in de bus met hierop de tekst:
‘Beste meneer Tergauw,
Els vroeg me om u te herinneren aan het concert van Karin Bloemen dat op eenentwintig juni aanstaande georganiseerd wordt. Ze zou het fijn vinden als u haar beste vriendin met echtgenoot trakteert op dit uitje.
Els wil daarmee een blijk van waardering geven voor alles wat ze voor haar gedaan heeft. De kaarten zijn nu te bestellen! Hartelijke groeten Carolien Kooi en mijn mobiele nummer.’
Nog geen uur later ging mijn gsm. Het was de man van Els. Hij klonk geëmotioneerd en bedankte mij voor de herinnering die Els hem via mij stuurde. Hij was het inderdaad glad vergeten!
“Stom hè?”, zei hij tegen me.
“Ach….” reageerde ik. “Ik denk dat Els een vooruitziende blik had.”
Het was een super gezellige avond. Zo nu en dan keek ik even naar de wolken.
Els heeft daar ergens vast ook mee zitten genieten!
 

www.fijndatjedrbent.nl

Print PDF

Welke ruimte bezoek jij om naar je eigen stem te luisteren? Heb je een plek voor jezelf? En welke stem klinkt het hardst in jou door? Die van je vader, moeder, van andere familie?
De stem van de maatschappij? Of misschien vind je je stem in boeken die andere hebben geschreven.
Waar hij ook te vinden is, je stem, waar hij ook in doorklinkt of waar je hem ook laat horen, het is een godgegeven geschenk en daarom alleen van belang om hem te gebruiken en naar te luisteren.

Pauline van Munster is schrijfster. Net als ieder ander heeft zij een stem. En het is deze stem die je gebruikt om jezelf kenbaar te maken. Zij nodigt dan ook iedereen uit om te reageren op de columns die zij schrijft.

Print PDF

GEZOCHT: IK LEEF (VOORT)

Ik bedacht me dit wederom toen onze Prins onder die lawine terechtkwam verleden week. Ik las dat zijn vrouw Mabel zich vaak had ingespannen ten behoeve van donororganen.
Er werd gesteld dat ze nu best voor een zeer moeilijke keuze kon komen te staan wanneer Friso hersendood zou raken en zij wellicht de beslissing voor hem moest nemen om hem tot donor te maken.

Eerder dit jaar had ik een gesprek met een voorlichter van het donorregister.
Mijn dochter van 14 was het middelpunt van de belangstelling van deze voorlichter; zij werd aangesproken en kreeg een brochure met aanmeldingsformulier, button, ballon en stressbal in haar handen gedrukt.
Mijn interesse was gewekt en zo leerde ik van deze voorlichter dat een persoon vanaf leeftijd 12 aangemeld kan worden als orgaandonor. Hoe vreemd is dit als we dit vergelijken met de patiëntenwet die mensen vanaf 16 jaar het recht geven om zelf beslissingen te nemen over specialistische behandelingen. Mijns inziens is dit een discrepantie in de wet. De leeftijd van 12 jaar om te registreren als orgaandonor lijkt compleet uit de lucht gegrepen. De voorlichter vertelde mij dat, indien mijn dochter van 12 als geregistreerde zou komen te overlijden, ik dit als moeder van een minderjarige kind altijd nog kon tegenhouden.

Goed beschouwd is dat donorregister dus een wassen neus. Wanneer je niet registreert kunnen nabestaanden je alsnog voort laten leven in de lichamen van anderen en als je als minderjarige in het register staat kunnen je ouders het donorschap tegenhouden. Wie dus wenst dat er geen enkel orgaan naar een ander gaat bepaalt beter in zijn testament of levenstestament, zorgwensverklaring en codicil dat er geen orgaan gedoneerd mag worden. Het is een soort van omgekeerde wereld, maar wie wil regeren tot over de dood moet ver nadenken en maatregelen treffen.

Organen zijn gewild, organen zijn gezocht en zelfs een commerciële insteek acht ik in de toekomst niet uitgesloten. Een letterlijk levende handel in organen, we mogen er niet aandenken, maar we zijn er misschien veel dichter bij dan we denken. Jonge kinderen zijn er best gevoelig voor en vanaf 12 jaar mogen zij zich aanmelden in het donorregister. Ik vind het te jong en te prematuur en ik hoop van harte dat de wetgever zijn ogen niet zal sluiten voor deze actualiteit en de leeftijdsgrenzen binnen de wetgeving beter op elkaar zullen afstemmen.
Joke van Zoest FFP
 

 
Wij helpen bij het voorbereiden, vastleggen, optimaliseren en afwikkelen van Nalatenschappen. Alle Nabestaandenplanners zijn financieel-planner, jurist of fiscalist en zo zijn alle expertises die komen kijken bij erfenissen binnen onze organisatie aanwezig. Wij vinden het belangrijk om mensen bewust te maken van wat we nalaten op een dag. De fiscale, financiële en juridische consequenties zullen wij maandelijks in een column op deze site belichten. Heeft u een persoonlijke vraag aarzel dan niet om contact met (één van) ons op te nemen via: www.nabestaandenplanner.nl

Print PDF

Omdat het moet van mijn dochter

De coordinator vroeg mij of ik naar een oudere, alleenstaande man wilde gaan met longkanker. Zijn dochter paste gewoonlijk op haar vader maar wilde overdag naar haar werk.
Ze woonde naast haar vader en de last werd haar inmiddels te zwaar. Ze deed al tijden zijn boodschappen, het huishouden, ze kookte en deed zijn was.
Nu was hij ook nog ziek geworden. Ze ging er moreel bijna aan onderdoor.
Mijn dienst begon om tien uur. Zoals afgesproken was de achterdeur open en kwam ik binnen via de keuken. Hier lagen een aantal geschreven briefjes van zijn dochter. Er stond precies in omschreven hoe haar vader zijn koffie wilde, hoe sterk en wat erin. Wat hij wel en niet zelfstandig kon doen.
Wat we hem te eten konden aanbieden, hoe laat, en ga zo maar door.
Nieuwsgierig liep in de woonkamer binnen.
˜Goede morgen meneer van Veen, zei ik. ˜Heeft u goed geslapen?”
Geen antwoord. Meneer keek me chagrijnig aan.
Ik ben Carolien en kom, zoals afgesproken met uw dochter, u een beetje helpen met eten en drinken en zo. Heeft u trek in koffie?
Meneer gaf opnieuw geen antwoord. Hij pakte de krant van het tafeltje naast zijn bed. De krant was er eerder die ochtend neergelegd.
˜Is uw dochter vanmorgen al langs geweest?” vroeg ik.
In plaats van een antwoord gaapte meneer een verveelde geeuw en vroeg daarna of ik alsjeblieft niet zo veel wilde praten.
Ik bedacht dat ik in het begin van mijn opleiding geleerd heb dat de terminale patient centraal staat, en dat mijn waarden en normen niet belangrijk zijn. Ik begaf mij als gast in het huis van deze man. Ik hield dus, hoe moeilijk ook, mijn mond.
Ik zette koffie zoals beschreven in de handleiding en zette deze voor meneer neer. Zonder te bedanken dronk hij zijn koffie op. Ik pakte een boek en begon te lezen. Heerlijk stil en volkomen rustig zaten we ieder in een hoekje van de kamer. Kort daarna kwam de wijkverpleegster. Ze kwam meneer wassen.
Ze ratelde daarbij aan een stuk door.
˜Oh jee.., dacht ik..
Ze vroeg wat meneer vroeger voor werk had gedaan en stelde hem allerlei persoonlijke vragen.
Meneer zei bits tegen de wijkverpleegster dat hij niet wenste te praten. Ze deed net of ze niks had gehoord en bleef gezellig allerlei dingetjes vragen totdat meneer het zat was.
˜Ik heb je toch gezegd dat ik ##??!!** ..niet wil praten!
De wijkverpleegster stopte met wassen en maakte meneer duidelijk dat ze hem erg onaardig en onbeleefd vond. Er volgde een wat gespannen sfeer.
De wijkverpleegster maakte snel haar werk af en plantte zoals de dochter het op een briefje geschreven had, meneer op de bank in de woonkamer.
Daarna schreef ze wat aantekeningen in haar zorgmap en vertrok.
Ik schonk zonder iets te zeggen nog een kopje koffie voor ons beiden in en ging weer in mijn stoel zitten.
Meneer pakte de koffie en verzuchtte: “Ik heb hier liever niemand, maar het moet van mijn dochter”.

www.fijndatjedrbent.nl

Print PDF

Het afscheidsschilderij

Tjitske was een kunstzinnige Friese vrouw van middelbare leeftijd. Moeder van vier, relatief jonge kinderen en ze had borstkanker in een vergevorderd stadium. Haar man wilde graag aan het eind van de ochtend naar zijn werk. Hij deed dit om zijn gedachten te ordenen en om even uit de trieste sfeer van thuis te zijn. Ik was er om de kinderen tussen de middag even op te vangen en te zorgen dat Tjitske dan aan tafel zat zodat ze gezamenlijk konden lunchen.
Meestal lag Tjitske als haar man wegging nog in bed. Ze was veel moe. Zo ook deze ochtend. Ze was al wel gewassen en aangekleed. Met een kek mutsje op haar kale hoofd lag ze in bed naar mij te kijken.
˜Jij schildert toch ook? vroeg ze.
Ik beaamde het. Ik vroeg haar wat zij zoal geschilderd had. Ze vroeg mij in de bijkeuken de kast open te trekken en daarin te kijken. Daar lagen vast nog wat dingen die zij had geschilderd.
Ik vond ze. Veel grote vellen met de meest uiteenlopende kleuren door elkaar heen. Heel fleurig en vrij. Ik nam er een paar mee en samen analyseerden we haar schilderingen. Daarna vertelde ik haar dat er in de kast nog veel acryl verf stond en een paar lege vellen.
Ze keek me aan en zei dat ze in bed toch niet kon schilderen?
˜En waarom niet? vroeg ik.
Ach meid, geen inspiratie meer en alles wordt vies. Ik word al moe bij het idee.
Zonder overleg gooide ik het glijzeil en een oude handdoek over haar dekens.
Ze protesteerde niet.
Ik zette een aantal tubes met verf op het bijzet tafeltje en haalde toen het papier.
De zorgmap van de vierstroom werd de steun waarop haar papier rustte. Ze wilde geen kwast. Ze spoot grote klodders verf op het papier en daarna veegde zij ze met haar vingers en handen uit tot de meest gecompliceerde vormen. Alle kleuren raakten elkaar en groeiden uit tot bloemen, luchten, weiland, vogels, ziekte, pijn, jong en oud. Alles kwam uit haar in een opwelling van inspiratie.
Aan het einde van de ochtend hadden we vier kleurrijke vellen papier.
Met pleisters uit de verbanddoos van de wijkverpleegster plakte ik ze aan de gladde deuren zodat de natte vellen niet konden omkrullen. Inmiddels kwamen de twee jongste kinderen uit school.
Voldaan lag Tjitske te kijken naar de puinzooi die ze gemaakt had.
˜Zo mem, heb je weer eens geschilderd? vroeg haar jongste zoon glunderend bij het zien van het slagveld en de verf op de handen van zijn Mem.
˜Inderdaad: zei ze, ze wees naar een van de vellen, is voor jou. En die voor je broer. Die is voor Marie en die is voor Treijntje.
Toen ik weken later naar de condoleance aan huis ging, hingen er vier mooie schilderijen in een passe-partout ingelijst aan de muur. Haar afscheid, en wat een mooie herinnering aan ‘ons mem’.

www.fijndatjedrbent.nl

Print PDF

Intimiteit in een kort jasje

‘Een beetje chauffeur houdt van spanning’ lees ik op de achterkant van de rijdende vrachtwagen voor mij. Onder de tekst is een levensgrote foto afgedrukt van een dame.
Ze draagt enkel een colbertjasje over haar blanke naakte huid.
Half open zodat je de rondingen van haar borsten ziet maar nog net niet haar tepels.
‘Een beetje chauffeur houdt van spanning’ lees ik nogmaals.
Op dat moment schrik ik op van luid getoeter naast mij. Druk wijzend naar mijn voorwielen passeert een geagiteerde medeweggebruiker mij. Ik ben teveel over de linkerrijstrook gekomen. Ik steek mijn hand op vanuit een verzoeningsgebaar, maar de auto spuit al weg.
Geërgerd door de schrik passeer ik de vrachtwagen en stuif naar mijn bestemming.
Maar nog geen twee kilometer verder stuit ik op een volgende, onverwachte tekst met foto.
Ditmaal op een reclamezuil, tien meter hoog oprijzend uit het groene landschap langs de snelweg. ‘Dress less to impress’ zegt het. Erbij een foto van een jongedame in sluipende tijger positie met niet meer dan een minuscuul bh’tje en slipje aan in mondriaanprint.
Ik begin me nu behoorlijk belachelijk te voelen.
Ik weet dat mijn neiging de dingen persoonlijk aan te trekken groot is, en ik weet ook dat deze reclame niet over mij gaat – ik heb er in de verste verte niets mee te maken – en toch voel ik me ongemakkelijk worden. En wanneer ik de tweede reclame aantref, in het zelfde landschap, op een zelfde zuil, op dezelfde hoogte, weet ik wat me zo beroert. ‘You ain’t seen nothing yet’ zegt deze zuil en toont een vrouw in schaars goed, bukkend alsof ze iets van de grond wil pakken.
Achter haar, van kop tot teen aangekleed en wijzend op haar achterste, staat een man te lachen terwijl hij me recht aankijkt.
Ik dacht dat we deze strijd hadden bevochten. Ik dacht dat wij vrouwen en mannen volwassen waren geworden en met z’n allen hadden besloten dat dergelijke insinuerende, vrouwonvriendelijke en manonterende uitdrukkingen niet meer wenselijk waren.
Ik dacht dat wij geconcludeerd hadden dat het voor onze dochters en zonen beter was om laag bij de grondse, seksueel gerichte opvoeding niet te tolereren en ze duidelijk te maken dat bloot en seks niets met liefde en vriendschap te maken hebben. Dat meisjes er niet alleen maar zijn om jongens te verleiden. En dat jongens verder mogen kijken dan alleen naar de borsten van een meisje.
Dat er meer is tussen mensen dan alleen maar lichaam. Dat we bewust dienen om te gaan met wat we onze kinderen voorschotelen.
Dat ons eigen gedrag weerspiegelt in het gedrag van onze dochters en zonen.
Dat een chauffeur echt niet alleen maar van A naar B rijdt en zich intussen vermaakt met blote dames foto’s.
Dat een mondriaanprint op mooi ondergoed prachtig is, maar niet op een tien meter hoge zuil langs de snelweg.
Dat mannen graag naar vrouwen kijken en andersom, maar ze echt niet alleen maar met elkaar seks willen bedrijven.
Waar is de spanning gebleven als het voor iedereen is te zien? Waar is de intimiteit als naakt zijn voor het grijpen ligt? Zijn we nu zover gekomen dat we ook onze seksuele spanning massaal moeten delen, zoals we ook al doen met het collectieve verdriet om slachtoffers van laffe moorden?
Maar buiten dat – hoe serieus zal mijn dochter mijn woorden nemen als ik haar onzekerheid over haar te kleine borstjes probeer weg te nemen.
En mijn zoon – zal hij mij geloven als ik zeg dat de meisjes voorbij zijn pukkels kunnen kijken?
Godzijdank heb ik geen dochter noch zoon, en godzijdank zijn mijn slapen aan het grijzen en is mijn huid nergens meer strak.
Mijn uiterlijk is niet meer van belang.
De tijd is eindelijk aangebroken dat het belangrijker is wat ik zeg.

Pauline van Munster is schrijfster. Net als ieder ander heeft zij een stem. En het is deze stem die je gebruikt om jezelf kenbaar te maken. Zij nodigt dan ook iedereen uit om te reageren op de columns die zij schrijft.

Print PDF

In de komende discussie, in de Week van de Euthanasie, zullen we gastsprekers ontvangen die zorgprofessionals zijn, politici, mensen die dood willen, naasten en nabestaanden. Voor deze uitzending zijn wij naast onze gastsprekers ook op zoek naar een publiek dat betrokken is bij dit onderwerp.

Voor het komende programma zijn we opzoek naar een betrokken publiek en / of misschien wel mensen die hun persoonlijke verhaal willen delen in de discussie.

kijk ook op www.debatop2.nl
Reacties graag naar de redactie van www.ik-leef.nl via het contact formulier.

Print PDF

Het houten Juk

 
Tijdens de intervisie kwam het gesprek op meneer van Boom. Hij lag al meer dan drie maanden in ons Hospice en werd niet zieker. Knal geel was hij het hospice ingekomen en moest nu binnenkort, met een gezond wit kleurtje, ons hospice weer uit.
Op onverklaarbare manier was het afvoerkanaal in zijn lever open gegaan en kon de gal, dat hem zo geel had gemaakt, zijn lever weer uit. De huisarts kon nu niet meer aangeven of meneer terminaal was of niet. Om in het hospice te verblijven moet iemand terminaal zijn. Volgens mijn collega’s was meneer van Boom depressief en wilde eigenlijk niet meer verder met leven. Toen ik dat hoorde bedacht ik mij hoe moeilijk dit voor iemand moet zijn. Meneer was 84 en moest nu terug het leven in waar hij drie maanden daarvoor geestelijk afscheid van had genomen.
Een plaats in het lokale zorgcentrum sloeg hij fanatiek af. Nee, dan ging hij liever terug naar huis.
In de tijd dat meneer in het hospice had gelegen had hij veel verteld over zijn hobby: houtbewerking. Met een houten juk onder mijn arm liep ik de volgende dag zijn kamer in het hospice binnen. Meneer keek mij vluchtig aan en vervolgens staarde hij naar het oude, met houtworm gaatjes bezaaide juk.
‘Wat is de bedoeling daarvan?’ vroeg hij.
‘Nou’ zei ik, ‘mogelijk kunnen we dat samen bij u thuis gaan opknappen?’ Ik ben een vrijwilligster en ik kom ook bij de mensen thuis.
Als u het goed vindt kom ik vanaf morgen twee maal in de week een middag bij u thuis’.
Dat vond meneer een fijn plan. Dat juk kon ik gelijk wel in zijn kamer laten staan. Zijn dochters konden dat morgenochtend, als hij terug naar huis verhuisde, meenemen.
De volgende dag kwam ik bij meneer van der Boom thuis. Zijn dochter deed de deur open. Meneer zat in een stoel aan de eettafel. Hij was zichtbaar nijdig. Niks stond meer op zijn plaats en hij kon daardoor niets meer vinden. Er kwamen allemaal vreemde mensen over de vloer. Hij was duidelijk de regie kwijt. Zijn dochter nam afscheid en zou s’avonds weer terug komen. Met een zucht vroeg meneer of ik zijn lievelings thee wilde zetten. Engelse thee, zwart getrokken.
‘Jij bent toch van het juk?’
Dat was ik.
Hij pakte het juk en legde het op tafel. Met zijn hand gleed hij over de nerven van het hout. Er verscheen een glimlach op zijn gezicht . Hij legde mij uit waar het schuurpapier lag, welke dikte ik eerst moest gebruiken en deed het kort voor. Daarna was het mijn beurt, en de rest van de middag dronken we thee en spraken we alleen nog maar over alle meubels die hij in zijn gezonde leven had gemaakt of had opgeknapt.
 

www.fijndatjedrbent.nl

Print PDF

De man met de dubbele ring

Ik zie hem naderen vanachter een boom. Een opgewonden uitdrukking op zijn tanige gezicht. Hij is niet groot. Op leeftijd. Op een ouderwetse fiets, zo’n degelijke met trommelremmen. Het chroom glimt, een lamp die nog aangedreven wordt door een dynamo steekt groot af onder het breed uitlopende stuur. Er is een regenpak onder de snelbinders gebonden. Hij remt, stapt af en betreedt het pleintje waarop ik op een bankje zit. Ik hoor het grint onder de banden knarsen.
Lommerrijke platanen bepalen de sfeer van dit plein dat in het midden van een woonwijk ligt. Het is een kalmerende plek te midden van het woelige leven.

De man komt dichterbij. Zijn hoofd draait naar links, naar rechts alsof hij iets zoekt. Ik word me bewust dat ik in het midden van het bankje zit en schuif een stukje op. Hij is nu zo dichtbij dat ik de gezwollen aderen over zijn handen zie lopen. De knokkels zijn wit van het knijpen in de handvatten van het stuur.
Ik zie de dubbele ring om zijn vinger.

Dit was het uur van de dag dat hij samen met haar naar buiten ging. In het begin maakten ze ritjes in de auto – fietsen achterop – tot aan de bossen in het midden van het land.
Daar genoten ze eerst samen een kop koffie en een stuk gebak.
“Dat fietsen we er vandaag wel weer af,” zei zij steevast. Ze grinnikte.
Toen de auto de deur uitging omdat zijn ogen slechter werden, werden het ritjes in de buurt. ’s Middags na het dutje en voor het avondeten maakten ze een fietstochtje in de omgeving. Voor de beweging. Het plein was het centrum van de tocht. Er werd gerust op een bankje onder een boom drie keer ouder dan zijzelf.
“Jammer dat ze hier geen koffie hebben met gebak,” zei zij steevast. Hij kon er op het laatst niet meer om lachen. Dat doet hem nu nog zeer.
Ze werd ziek. In haar hoofd. Ze zei steeds vaker gekke dingen of viel zomaar ergens neer. De dokters hadden nauwelijks uitgesproken dat ze haar op zouden nemen, of ze blies haar laatste adem uit.

Het ritme van de dag zit er nog in. Het middagdutje lukt niet meer. Het fietstochtje vaak wel. Voor de beweging. Het tempo en de gewoonte kloppen in zijn bloed. In lichaam en geest zijn ze nog samen.

Soms, thuis, vergeet hij haar. Achtergelaten op het bankje op het plein, schiet het dan door zijn hoofd. Dan spoed hij zich op zijn fiets, die hij net in de schuur had gezet, naar het plein in het midden van het dorp. Maar aangekomen begrijpt hij het weer.
Soms vergeet hij haar – daar schrikt hij van.

De man stopt bij de bank naast de mijne. Kijkt niet meer in het rond. Hij zet wat aarzelende stappen, loopt langs de oude platanen waarvan zij de stammen zo indrukwekkend vond. Met de fiets aan de hand, om niet te snel thuis te komen, slentert hij dezelfde weg terug. Tijd voor het avondeten.

Pauline van Munster is schrijfster. Net als ieder ander heeft zij een stem. En het is deze stem die je gebruikt om jezelf kenbaar te maken. Zij nodigt dan ook iedereen uit om te reageren op de columns die zij schrijft.

Print PDF